به منظور مطالعه تنوع جمعیتی میگوی رودخانه ای شرق Macrobrachium nipponense (De Haan, 1849) برای اولین بار تعداد 813 نمونه از سه ایستگاه بالادست، میان دست و پایین دست رودخانه سیاه درویشان، استان گیلان در فصول پاییز و زمستان 1390 و بهار 1391 جمع آوری گردید. نمونه ها شناسایی و جهت تایید، به موزه تاریخ طبیعی دانشگاه آکسفورد انگلستان فرستاده شد. نتایج نشان می دهد تعداد تخم ها از 501 تا 3578، نسبت جنسی نر به ماده 1 به 1.4، تعداد دندانه های شکمی رستروم ماده ها و نرها از صفر تا 6، تعداد دندانه های پشتی رستروم در ماده ها از 8 تا 18 و در نرها از 10 تا 18 متغیر بود ند. این نتایج می تواند بازتاب شرایط جغرافیایی، اکولوژیکی و زیستگاهی مناطق مورد مطالعه باشد.

امروزه با توجه به اهمیت آنتی اکسیدان های طبیعی در پیشگیری از بیماری های قلبی و عروقی و نیز سرطان ها، گرایش به استفاده از ترکیبات طبیعی زیست فعال افزایش یافته است. این تحقیق، بر روی 220 عدد میگو رودخانه ای شرق جمع آوری شده طی بهار سال1394 از آب های دریای خزر صورت گرفت. جمع آوری همولنف از جنس های نر و ماده به صورت مجزا به کمک سرنگ انسولین از ناحیه شکمی انجام شد. پس از جداسازی پروتئین ها، فعالیت ضدباکتریایی آن ها به روش انتشار چاهک در آگار بر روی 5 سویه باکتریایی مورد بررسی قرار گرفت. هم چنین خواص آنتی اکسیدانی آن نیز به روش های مهار رادیکال های DPPH، هیدروکسیل، پراکسید هیدروژن و قدرت احیاکنندگی اندازه گیری گردید.بیش ترین و کم ترین هاله بازدارندگی با قطرهای 0.2±18.27 و 0.14±10 میلی متر در کشت باکتری های Vibrio cholerae ogava و Escherichia coli مشاهده شد. اثر ضدباکتریایی همولنف بر علیه سویه های باکتری های مورد مطالعه اختلاف معنی داری را نشان دادند (0.050>p). بیش ترین فعالیت مهاری رادیکال ها DPPH، هیدروکسیل و نیز قدرت کاهندگی برای همولنف جنس نر در غلظت 100 میکروگرم بر میلی لیتر به ترتیب برابر با 88.2، 57.6و 2.29 درصد به دست آمد و کم ترین فعالیت مهاری رادیکال های آزاد در همولنف جنس ماده ثیت گردید به طوری که اختلاف معنی داری در میزان فعالیت مهاری DPPH و قدرت کاهندگی در دو جنس نر و ماده با یکدیگر مشاهده شد (0.05>p). نتایج تحقیق حاضر نشان داد که پروتئین های همولنف از توانایی مهار رادیکالی و آنتی باکتریایی مناسبی برخوردارند و در صورت کار آزمایی بالینی می -تواند جهت مصارف دارویی و مکمل غذایی مورد استفاده قرار گیرند.

درک درست از نقش شوری در عوامل رشد و بقای میگوی رودخانه ای شرق، در افزایش توان بالقوه تولید آبزی پروری این گونه نقش به سزایی دارد. این مطالعه برای بررسی پرورش میگوی رودخانه ای شرق در درجات مختلف شوری شامل آب شیرین (شاهد) 6، 9، 12 و 16 گرم در لیتر به مدت 8 هفته انجام شد. تعداد 250 قطعه میگوی جوان با میانگین وزنی44/0± 5/1 گرم به طور کاملا تصادفی بین 15 آکواریوم 100 لیتری توزیع شدند. با افزایش درجه شوری تا 16 گرم در لیتر شاخص های رشد و بیوشیمیایی همولنف شامل کورتیزول و گلوکز عدم بهبود را نشان دادند و با سایر تیمارها اختلاف معنی داری داشتند (05/0>P). شاخص های رشد مانند درصد افزایش وزن و نرخ رشد ویژه در تیمار شاهد نسبت به تیمار شوری 6 گرم در لیتر افزایش یافت، اگرچه به لحاظ آماری اختلاف معناداری نشان ندادند (05/0

در این تحقیق، میزان غلظت یازده عنصر (آرسنیک، آهن، جیوه، روی، سرب، سلنیوم، کادمیوم، کروم، مس، منگنز و نیکل) در بافت عضله 40 عدد میگوی رودخانه ای شرق (Macrobrachium nipponense) جمع آوری شده بوسیله تله از رودخانه سیاه درویشان استان گیلان، توسط دستگاه طیف سنجی جذب اتمی Varian مورد بررسی قرار گرفتند. میزان کمترین و بیشترین غلظت فلزات سنگین به ترتیب: روی 6/39-7/46، مس 2/24-3/28، آهن 27/15-19/18، منگنز 36/3-82/3، سلنیوم 78/0-84/0، آرسنیک 61/0-74/0، سرب 34/0-41/0، نیکل 34/0-41/0، کروم 16/0-20/0، کادمیوم 12/0-15/0 و جیوه 069/0-078/0 میکروگرم بر گرم وزن خشک، مشاهده گردید. با توجه به نتایج این پژوهش، میانگین غلظت تمام عناصر در بافت عضله میگوی رودخانه ای شرق به جز آرسنیک و منگنز، کمتر از حد مجاز پیشنهاد شده توسط استاندارد جهانی FAO/WHO بودند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

پژوهش حاضر به منظور بررسی اثر سطوح متفاوت رنگدانه آستازانتین بر روی شاخص های رشد، کارایی غذا و ترکیبات بیوشیمیایی بدن میگوی رودخانه ای شرق انجام گرفت. در این مطالعه 225 قطعه میگو با وزن متوسط 05/0± 40/1 گرم با 5 تیمار غذایی حاوی سطوح مختلف آستازانتین صفر (شاهد)، 50، 100، 150 و 200 میلی گرم آستازانتین در کیلوگرم جیره به مدت 8 هفته تغذیه شدند. نتایج به دست آمده در انتهای دوره نشان داد که جیره های حاوی آستازانتین تفاوت معنی دار آماری را با تیمار شاهد از خود نشان دادند (05/0>p) درحالی که شاخص هپاتوسوماتیک، تحت تأثیر تیمارهای مختلف آستازانتین قرار نگرفت (05/0p) ولی خاکستر تیمارهای آزمایشی، اختلاف معنی داری با تیمار شاهد نداشت (05/0

در یک آزمایش تغذیه ای، تاثیر جیره غذایی با سه سطح پروتئین (35، 40 و 45 درصد) و سه سطح چربی (5، 10 و 15 درصد) در مدت 56 روز به منظور تعیین سطح مناسب پروتئین و چربی در تغذیه میگوی رودخانه ای شرق (Macrobrachium nipponense) بررسی شد. برطبق این آزمایش، 405 عدد میگو با میانگین (±انحراف معیار) وزن 1.40±0.04 گرم شمارش و در 27 مخزن شیشه ای توزیع و چهار بار در روز تغذیه شدند. نتایج نشان داد که تقابل بین پروتئین و چربی تفاوت معنی داری را در همه شاخص های رشد ایجاد کرد (P<0.05). میگوهای تغذیه شده با تیمار 45 درصد پروتئین و 5 درصد چربی بالاترین شاخص های رشد، بازده و ارزش پروتئین و چربی تولیدی و کم ترین ضریب تبدیل غذایی را نشان دادند. با افزایش پروتئین جیره درصد رطوبت بدن کاهش و پروتئین افزایش یافت (P<0.05) ولی بر چربی بدن تاثیر معنی داری نداشت (P>0.05). نتایج این پژوهش نشان داد که میگوی رودخانه ای شرق در سطوح 45 درصد پروتئین و 5 درصد چربی بهترین کارایی را دارد.

برای تولید اقتصادی میگوی آب شیرین رودخانه ای شرق (oriental freshwater) در یک دوره کوتاه مدت در محیطهای کنترل شده، تعیین احتیاجات غذایی بویژه پروتئین اهمیت دارد. باتوجه به اینکه تاکنون مطالعات جامعی درمورد نیازهای غذایی میگوی آب شیرین رودخانه ای شرق صورت نگرفته است، از این رو آزمایش تغذیه ای به مدت 8 هفته برای تعیین سطح مطلوب پروتئین انجام شد. در این آزمایش چهار تیمار در سطوح 20، 25،30 و 35% و سه تکرار برای هر یک با انرژی قابل هضم ثابت2800kcal/kg جیره تنظیم شد. همچنین تعداد 360 قطعه میگوی جوان با میانگین وزنی1.4g±0.4  به طور کاملا تصادفی انتخاب و بین 12 مخزن فایبرگالاس500 لیتری توزیع شدند. میگوهای جوان به میزان 10% وزنی بدن در چهار وعده تغذیه شدند. شاخصهای رشد مانند رشد مطلق یا افزایش وزن (WGR)، درصد بقا (SR)، ضریب تبدیل غذا(FCR) ، ضریب رشد ویژه (SGR) و نسبت بازدهی پروتئین (PER) با افزایش میزان پروتئین و در سطوح 30 و 35% بهبود یافتند و اختلاف معنا داری را با سایر تیمارها نشان دادند (P<0.05) در ترکیبات شیمیایی لاشه در تیمار 20% رطوبت افزایش و پروتئین کاهش یا به عبارتی عدم بهبود را نشان می دهد و اختلاف معنا داری با سایر تیمارها دارند. در حالی که در سایر تیمارها از نظر ترکیبات مواد مغذی بدن اختلاف معنا دار محسوسی مشاهد نشد (P<0.05) به طور کلی تیمار 3 با میزان پروتئین 30% عملکرد مطمئن تری را نشان می دهد اما تیمار 1 در سطح پروتئین 20% (حداقل سطح پروتئین) عدم بهبود را نشان می دهد (معیارهای رشد) و اختلاف معنا داری با سایر تیمارها دارد .(P<0.05)

برای بررسی رجحان زیستگاه میگوی رودخانه ای (Macrobrachium nipponens)، 4 ایستگاه در بخش های مختلف حوضه آبریز تالاب انزلی انتخاب گردید. مجموعه ای از متغیر های غیر زیستی در هر ایستگاه هم زمان با داده¬های مربوط به فراوانی گونه به صورت ماهانه در طول یک سال (1397-1396) مورد آنالیز گرفت. نتایج آزمون Mann-Whitney (با توجه به غیر نرمال بودن داده ها) اختلاف معنی داری را بین فراوانی میگو با بیشتر متغیرها نشان داد (p < 0.01) که در واقع نتایج این آزمون بر اساس متغیرهای غیر زیستی که حضور/عدم حضور گونه در آن کاملاً محرز بوده است به دست آمد. پیش بینی نتایج مدل درخت تصمیم گیری نشان داد که افزایش در مقدار متغیرهای دینامیکی و ساختاری محیط مثل عمق آب، سرعت جریان آب و افزایش متغیرهای کیفی آب مثل غلظت شوری و یا کاهش اسیدیته ممکن است منجر به عدم حضور گونه شود که پیش بینی مدل در تمام این مراحل بسیار قابل اعتماد بود. بر اساس نتایج مدل خطی تعمیم یافته، اختلاف معنی داری بین حضور و عدم حضور میگو در ایستگاه ها با متغیرهای مورد مطالعه (پس از حذف برخی از متغیرهای همبسته) وجود داشت (p < 0.01) به طوری که با افزایش سرعت جریان آب و عمق آب و همچنین با افزایش غلظت میزان هدایت الکتریکی، کلراید، شوری، سولفات و سختی کل ممکن است از احتمال حضور میگو کاسته شود و برعکس با افزایش غلظت اکسیژن محلول، میزان کدورت آب و اسیدیته ممکن است بر روند احتمال حضور میگو در تالاب افزوده شود. با توجه به فاکتورهای پیش بینی شده توسط مدل های مورد استفاده، نیاز است تا این متغیرها در پایش های آینده بیشتر برای رجحان زیستگاهی میگو مورد توجه قرار گیرد

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.